تقدير

خسته از تكرار لحظه ها
پشت تابوي غربت
پشت بيداري شقايق ها

تمام مي شوم
دستم مي ماند يادگاري
يادگاري از لحظه هاي با تو بودن
يادگاري از احساس چشم هايت

خسته مي شوم
خيلي
من مي دانستم دختر همسايه مي ميرد
براي همين ديروز در خواب برايش گريه كردم
ولي فردا مرد
من زودتر از تمام خاطره هايش مي دانستم ديگر تكرار نمي شود
او رفت و پاييز هم آمد

من با پاييز مي خندم
من خسته ام
خيلي بيشتر از تمام آن روزهايي كه لبخند داشتم

من باران مي شوم
من مي بارم
من دلم براي خودم تنگ مي شود
من فكر مي كنم در آرزوي دوست داشتن كسي گم شدم
من فكر مي كنم احساسم هرز مي رود
من حتي فكر مي كنم هيچ كس لياقت دوست داشتن ندارد

من خسته ام
اين مرحله از زندگي سخت است
من هيچ وقت تا اين مرحله نيامدم
من بازي را بلد نيستم
من از خدا هم گله دارم

من به خدا گفتم كه دوستش دارم
من حتي نمي دانم چرا؟ براي چه؟

من دلگيرم
من ديشب با خدا جنگيدم
من خدا را شكست دادم
من خدا را كشتم

من حتي نمي دانم خدا چه كسي است
من اسمش را مي دانم
مثل اسم خيلي هايي كه هنوز نمي شناسمشان
مثل حافظ كه اسمش را مي دانم

خسته مي شوم
از خرافات
از تقدير
از تقديري كه رقم خورده و من اجرايش مي كنم
از تقديري كه هست و مرا به بازي گرفته
از هر چه مي گويند قسمت است بيزارم
من قسمت خودم را انتخاب كرده ام
من خودم قسمت خودم را بر مي دارم

من ديشب هم خواب ديدم
خواب چشمانش را
من او را مي خواهم
امروز خيلي بيشتر از ديروز و فرداها
من با او هم مي جنگم

من اجبارم
اجبار آفرينش
سكوت اجباري ، فرياد اختياري
خسته شده ام

من روزي هزار بار دوستت دارم مي خواهم
من به قانون زمين احترام نمي گذارم
من دروغ نمي گويم ولي دلم دروغ مي گويد

من دوستت دارم
دلم هم دوستت دارد
پس چه كسي دروغ مي گويد كه تو از من دوري؟
تو كه دوستم داشتي؟
نه؟
نه؟

من فكر مي كنم شايد يك روز ، يك روز خيلي نزديك مي ميرم
همان روزي كه دختر همسايه آينه را مي شكند
فرداي عروسي خدا

من هم مي ميرم
من فكر مي كنم بازي هاي سخت فقط براي من است
من كم آورده ام
خيلي وقت است دوريت را طاقت ندارم

خيلي وقت است چشمانم حتي نمي بارند
ولي من مي بارم
دلم مي بارد
من عاشق شدم
من عاشق بودم
خدايا

كجاي اين كره خاكي تقدير اين گونه است؟
اصلا تقدير چيست؟

تمام مي شوم
تمام
نقطه و ديگر هيچ سر خطي هم وجود نخواهد داشت


"Fati"
نوزده شهريور 1388

دوستی کی آخر آمد دوستداران را چه شد؟

گفته بودي كه بيايم چو به جان آيي تو
من به جان آمدم آخر تو چرا مي نايي
"فخرالدين عراقي"


من خرابم امشب
بوي احساس تو مستم كرده است
مست چشمان سياهت گشتم
تر شدم از نگهت

من خرابم امشب
مي همي مي نوشم
و صدايت دل بيمار مرا نيست كه آرام كند

رفتي از ابياتم
رفتي از خاطره ها
من دگر نام تو را با كه توانم گفتن؟
من دگر ياد تو را با كه توانم خواندن؟

باغ احساس مرا برد كسي
خانه خاطره ام ويران شد
مهرباني ها را سوزاندم
آمدم باز به سويت اما
"تو چرا مي نايي"

من دگرگون شده ي دوري تو
من فراسوي محبت خالي
من همه مست كنم ، مست شوم
اما
"تو چرا مي نايي"

تو صدايم كردي
من تو را در غزل حافظ و سعدي ديدم
من تو را مي دانم
من تو را مي شنوم
حس پنهان مرا ، چه كسي باور كرد؟
تو ولي مي داني حس پنهانم را

من دگرگون شده ام
ترس بي پاياني است
اشتياقي است عجيب
ميل رفتن شايد
تو هماني كه مرا دزديدي
من دگرگون شده ام
من تو را مي دزدم
و غزل هايم باز ، پر شود از نگه مست تو و چشمانت
من تو را مي خوانم
من تو را مي دانم
من تو را مي شنوم

آمدم باز به سويت اما
"تو چرا مي نايي"

"Fati"
هجده اسفند ماه 1387

بي تو اما

کجاست همنفسی تا به شرح عرضه دهم
که دل چه میکشد از روزگار هجرانش
"حافظ"

نمي دانم چرا امشب نمي آيد به چشمم خواب
و احساسم پر از روياست
و چشمانم كمي باراني و نمناك
نمي دانم
كسي آرام مي گويد كه او امشب همين امشب....نمي دانم نمي دانم

نمي دانم چرا امشب كسي آرام مي گويد كه او مي آيد
و دستان پر مهرش محبت هاي پر احساس مي ريزد به آغوشم
صدايش بغض دردم را به آرامي درون سينه ام خاموش خواهد كرد
نمي دانم چرا امشب به خوابش ديدم و ديدم كه مي آيد
و چشمانش مرا با مهرباني مي دهد پيوند و مي خندد
و من پرواز خواهم كرد
و او پرواز خواهد كرد

نمي دانم چرا امشب كسي آرام مي گويد كه او مي آيد و مي آيد
و من تا خود صبح انتظارش را كشيدم
او نيامد
و من آرام خنديدم
و مي دانم كه او امشب ، همين امشب .... نمي دانم ، نمي دانم

نمي دانم چرا امشب همه افكار من در وصف چشمانش غزل مي خواند و آرام مي گريد
نمي دانم چرا امشب نمي آيد

و باز امشب كسي آرام مي گويد كه ديگر او نمي آيد
و من تا صبح مي گويم كه مي آيد ، كه مي آيد

و فردا باز هم فردا

و حسي باز مي گويد كه او ديگر نمي آيد
و من آرام مي گويم نمي آيد ، نمي آيد
تمام رنگ هاي روشن اميد مي ميرند
چراغي سنگفرش آسمان را مي كند روشن
صداي پاي يك عابر ميان صبح مي پيچد
و من خوابم و مي دانم كه او ديگر نمي آيد

"Fati"
هفتم اسفند ماه 1387

فاش مي گويم و از گفته خود دلشادم

تو را صبـا و مـرا آب ديده شد غماز
وگرنه عاشق و معشوق راز دارانند
"حافظ"


در بهاري زيبا كه خداوند در احساس جهان جاري بود
و درختان پر از انگيزه براي بودن
من و تو مست بهار
روي آن نيمكت زير چنار
هر دو چشمانم خيس و دو چشمانت شاد
با صدايي آرام
توي گوشم گفتي دوستت خواهم داشت
من به تو خنديدم و تو سرمست تر از گنجشكان
باز در گوشم گفتي آرام
"فاش مي گويم و از گفته خود دلشادم ، بنده عشقم و از هر دو جهان آزادم"

سيل شد اشكانم و فقط باريدم
تو ولي مي خنديدي به همه دلهره هاي من و چشمان پر از سيلابم
من برايت خواندم
دوستت خواهم داشت
بيشتر از همه آدم ها
بيشتر از دنيا
بيشتر از همه ثانيه ها

رعد و برقي زد و باران باريد
خيس باران بهار و دو چشمانم خيس
و تو آرام به من مي گفتي
دوستت خواهم داشت

من به تو خنديدم و تو فرياد زدي
دوستت خواهم داشت

لحظه ها بگذشتند
روزها از پس هم
و تو هر روز به من مي گفتي
دوستت خواهم داشت
و دل كوچكم آرام فقط مي باريد
و تو لبخند به چشمان سياهت و دلت قرص تر از ماه ، به من مي گفتي
مهربانم ، دوستت خواهم داشت

چند سالي بگذشت
همه گنجشكان مست
و دو چشمانم خيس
مي نشينم بي تو
روي آن نيمكت زير چنار

خبري از تو و چشمانت نيست
خبري از لب خندانت نيست

خسته از ثانيه ها
باز دنبال همان دوستت دارم ها

تو كجايي امروز كه بگويي دوستم خواهي داشت
راستي دوستم داري يا خواهي داشت؟

من ولي دوستت مي دارم
بيشتر از همه آدم ها
بيشتر از دنيا
بيشتر از همه ثانيه ها

"Fati"
1387/7/7

امشب دلم براي كسي تنگ است

تو را مي خوانم
با سكوتي خيالي
با نوايي پر از طنين احساس

تو را مي خوانم
ازچهارچوب پنجره اميد
و از لابلاي لبخند خوشبختي
تمام وجودم مي لرزد و تو نمي آيي

لاجرم فريادت مي زنم
از پشت تمام ابرهاي پنهان
در كنار رسوب جاده هاي تهي
و فراسوي تصور درختان
تو را مي خوانم و تهي مي شوم از هستي
تو را مي خوانم و باز مي رويم و مي رويانم
تو رامي جويم
در تك تك دو بيتي ها
در غزل ها ، در تمام شعرهاي نو

تو را گهگاهي از باران مي خواهم
و گهگاهي هم از تار و پود سنگفرش كوچه ها
و چون نمي يابمت به سراغ دفترم مي روم
و در عرياني صفحاتش به دنبالت خواهم گشت

مي دانم تو روزي باز خواهي گشت
مي دانم مي آيي و لذت لحظه ها را با غزل هايت فرياد مي زني
مي دانم كه با نسيم مي آيي
و يك روز دفترم از شعر تو لبريز خواهد شد
و ديگر هيچ برگي طعم عرياني را نخواهد چشيد

مي دانم تو روزي باز خواهي گشت
و تمام گنجشكان ، تمام درختان ، تمام گل ها
و حتي باران هم نام تو را خواهد خواند

پرستو ها هم مي آيند
نسيم مي رقصد و لاله ها هم با آمدنت اشك شوق مي ريزند
و من عاشق تر از پيش دوستت خواهم داشت
ساده و بي ريا
تو مي آيي و مرا با خود مي بري
به انتهاي وجود
و حسرت لحظه ها را از شعرهايم مي دزدي
و ديگر هيچ انتظاري باقي نخواهد ماند

و من مي دانم
تو روزي باز خواهي گشت

"Fati"
1387/6/15

دلتنگي هاي آدمي را باد ترانه اي مي خواند

نمي آيد
توقع داري چه بنويسم وقتي هيچ چيز بوي باران را ندارد غير از چشمان من

از كه بنويسم وقتي هيچ كس ، در كوچك قلبم را نمي كوبد
از كه بگويم؟

از تو ، از خاطره هايمان ، از امروز يا از فردا؟
از چه بگويم كه چشمانت نبارد و چشمانم نبارد

دلم گرفته است ، براي تو ، براي باران ، براي او دلتنگم
انتظار مي كشم براي باران
براي تو و شايد روزنه اي از نور

من از جدايي مي ترسم و از باران گله دارم كه چرا نمي بارد
من از خدا هم گله دارم
خدايا

مي آيي و مي روي ، مي آيم و مي روم
و هر دو غريبه اي بيش نيستيم
انگار نه انگار كه يك روز باران دست هايمان را در دست هم گذاشت و برايمان خنديد

و امروز من اينجا و تو ... و تو ... و تو
راستي خانه ات كجاست؟
كجايي كه هر چه مي گردم نمي يابمت

كجايي كه چنان دلتنگت گشته ام كه نمي داني و نمي بيني؟

مي خندم ، بعضي وقت ها
و مي گريم

تو نيستي و انگار هيچ كس نيست
و شايد هيچ كس هم نباشد

دلم برايت تنگ شده است
براي تو
راستي تو كجايي كه هر چه مي گردم نمي يابمت حتي در باران

شايد بميرم و تو هيچ وقت بر مزارم حتي شاخه اي گل هم نياوري

دلم برايت تنگ شده است
ديشب خواب ديدم كه مي آيي و مرا با خود سوار نسيم مي كني و مي خندي

سلام
مي شناسي؟

"Fati"

مي و ميخانه

در محفـل ما ســاغر خوبان
برخيز و شراب ناب گـردان

پنهان مشو شمع طرب افروز
پروانـه شـو و جهان بسوزان

دي ديـد مـرا و رخ بگــرداند
چون غنچه كز عنـدليب پنهان

رخســاره نمـا ، پيـاله پـر كـن
از عاشق خود تو رو مگردان

بـاز آي كـه دل اسيــــر دارم
مدهوش توام در عين نقصان

دوش از در ميخانه برون شد
با جام مي و شـــراب جوشان

اندر طلبش هزار و يك شـب
شاهد بگـريست همچو باران

"Fati"
تيرماه 87